من دختری را می شناسم که 21 سال بیشتر عمر نکرد و در اوج 21 سالگی متوقف شد، سپس من بدنیا آمدم. حالا من هم 21 سال دارم!و گاه من هوس می کنم که دست او را بگیرم و به زندگی بیاورم، ... اما او در این دنیا غریب است، غریبه است! دوران او گذشته است، و انگار قرنها گذشته است، و موزه ای هم برای دخترهای 21 ساله ساخته نشده که او را بدانجا بسپارم!
وقتی نفس های عشق پنج ساله اش به پسرک با آن چشمان کهربایی به شماره افتاد

وقتی پاهای بیست و چندروزه گی اش لغزید و در چشمان غریبه ای نگاه کرد که هیچ شباهتی به آن چشم های کهربایی نداشت

وقتی که آسمان مثل فرش کهنه کثیف شد،
وقتی که روزها مثل بال مگس سبک و خنده دار بودند،

همان وقت دختر سر جا خشکش زد و دنیا دور خودش چرخید و تاب خورد و تاب خورد تا از او فاصله گرفت... و حال حتی دیگر من هم نمی توانم او را به دنیا نزدیک کنم، او که در بیست ویک سالگی در اوج عاشقی، درست پیش از ازدواجش به گریه نشست و تا دم خودسوزی گریست و او در تنهایی حرف زدن را فراموش کرد، و هنوز هم که هنوز است، ساکت است! و من دیگر حتی مطمئن نیستم که زنده باشد...

سپس من بدنیا آمدم، به دنبال آن زن که هرگز ورای 21 سالگی را ندید ... من در جشن زاد خودم در 21 سالگی می اندیشم که اگر سرمای ناباوری ها و بی اعتمادی ها در جانش رخنه نمی کرد، او یخ نمی زد، منجمد نمی شد و شاید خنده هایش پخته می شد و زیبا می شد و مثل خنده های یک زن جا افتاده طناز می شد، شاید بلوغ می یافت و حالا شادی را به اطمینان بلوغ گره می زد و گامهایش حرکت او را روی آینده اش جلومی برد، و زیر وحشت لحظه ها متوقف نمی شد. شاید من و او حالا می توانستیم سن هایمان را به هم گره بزنیم و جشن تولد 42 سالگی را بگیریم!
ولی اینطور نیست، و نشد!

من نمی خواهم با انجماد زنی که از امسال، هر سال یک سال از من کوچکتر می شود زندگی کنم، می خواهم که به او نزدیک شوم ... با او روبرو شوم...او را ببینم ... او را مثل حرم غبارروبی کنم و بشناسم، سرم را روی سینه اش بگذارم و ضربه شعرهایش را بشنوم، وطنین بلند خنده هایش را به گوش هایم بسپارم که در خاطره ام آویزان کند وشاید گاه که خیلی خوشحالم آنها را در دهانم به نمایش بگذارم.

باید به این سن می رسیدم که شهامت آن را بیابم که بگویم من او را دوست دارم!

دلم برایش تنگ می شود، و دلم می خواهد او زنده می ماند و به زندگی اش ادامه می داد، شلوار و کاپشن لی می پوشید،  سفره عقد می داشت...
دیگر او را پس نمی زنم ... همراه او کم کم آن تصویرها را از وحشت تمیزمی کنم و یک جایی که هنوز درست نمی دانم کجاست، جایشان می دهم! شاید بدهمشان دست شما یک کاری باهاش بکنید...

من می خواهم او را از گذشته بیرون بکشم، زیر پایم بگذارم و قدبلندی کنم دلم می خواهد او را از نزدیک ببینم، بغلش کنم و دلداری اش بدهم! اشک های گرمی بریزم که 21 سال آتش زندگی ام را زیرشان گرفته ام!

دلم نمی خواهد آن دختر تا ابد بیست و یک ساله بماند... نمی دانم چه می خواهم، شاید می خواهم بپذیرم که او به دنیا بر نمی گردد، که یک جایی قیچی عظیم کثیفی که زنگار ترور گرفته بود مرا از 21 سالگی ام برید! و من را به دره ای یک قدم مانده به جهنم پرت کرد. و پس از آن هرگز لذتی در آرایش کردن نیافتم، هرگز خودم را زن زیبایی ندیدم، و دیگر لباس تنم را به نمایش نمی گذاشت، بلکه همیشه فقط آن را می پوشاند. لذت های من را دزدیدند و کشتند و یک جایی گم و گور کردند و صفحه حوادث هیچ روزنامه ای هم خبرش را ننوشت... حالا وقتش رسیده – حالا که 21 سال از عبور کوه های یخ که نسل دایناسور ها را منقرض کرد می گذرد - من می خواهم شعرهای دخترجوان را ازش بگیرم، خنده هایش را بخاطرم بسپارم، و خودش را در مقبره باآبرویی دفن کنم.
هیچکس دیگر نمی توانست او را مدفون کند، جز من! من هرگز توانش را نداشتم... او همیشه بزرگتر از من بود ... و حالا امروز من 21 سال دارم.اما از وقتی پاهای بیست و چند روزه گی ام لغزید و عشق کهربایی ام کدر شد مردم!